Artyści
ZESPOŁY GRAJĄCE DO FILMÓW
MUZYKA: 1o.ooo szelek
1o.ooo szelek komponuje od grudnia 2006 r. Sceniczny debiut formacji przypadł na wiosnę 2007r. Pamiętnego dnia zespół wyszedł na scenę krakowskiego kina Tęcza jako kwartet a zszedł z niej jako trio. Bynajmniej nie z powodu personalnych tarć. Zaaferowany sytuacją saksofonista zhiperwentylował się w trakcie solówki, po czym stracił przytomność i zaliczył spektakularny upadek, co przewrotnie oddaje żywiołowy charakter występów formacji.
Znakiem rozpoznawczym grupy jest unikalne brzmienie złożone z rozbujanej perkusji, mięsistego basu, hałasującej i melodyjnej zarazem gitary oraz siarczystego saksofonu. Silną stroną 1o.ooo szelek są także kompozycje, zawieszone gdzieś pomiędzy gatunkami. Wystarczy wyobrazić sobie, że na małym skrawku sceny spotyka się fan złotej ery Beastie Boys z cichym wielbicielem Lesa Claypoola (nie mylić z miłośnikiem techniki zwanej klangiem), zadufany w sobie uczeń Johna Coltrane’a i młodszy kuzyn Billy’ego Martina z Medeski Martin & Wood.
Oczywiście autorzy tej crossoverowej mieszanki przyznają się także do innych inspiracji. Nie obcy jest im melancholijny hałas Kristen, genialny klimat Komedy oraz Davisa, nerw Lounge Lizards, spokój Finka, zabawy Baaby, taneczne wibracje Bonobo, skondensowany cios a’la Deerhoof, trans spod znaku LCD Soundsystem czy free odpały pana Trzaski. Już po tej krótkiej wyliczance widać, że 1o.ooo szelek omija zbyt oczywiste odniesienia gatunkowe i sytuuje się gdzieś pomiędzy… postrockiem, jazzem, noisem, ambientem, drum’n’basem czy funkiem.
W listopadzie 2008 roku, zespół wydał własnym sumptem nagrany w krakowskim klubie Alchemia nieoficjalny singiel zatytułowany „1o.ooo szelek”. Grupa ma także na swoim koncie nagrania z muzyką do filmów dokumentalnych oraz projekt taperski do filmu „Berlin, symfonia wielkiego miasta” (reż. Walter Ruttmann, 1927 r.). Ze względu na entuzjastyczny odbiór publiczności został on na stałe włączony do repertuaru zespołu. Po dwóch latach koncertowania 1o.ooo szelek przygotowuje się do wydania debiutanckiego albumu.
Michał Lewczuk – bas
Maciej Pietrzyk – perkusja
Roman Głowacki – saksofony (baryton/tenor)
Maciej Kozłowski – gitara
PONIEDZIAŁEK 19.04. godz. 20:30 – Scena Gugalander : OTWARCIE FESTIWALU: SEANS Z MUZYKĄ NA ŻYWO: BERLIN. SYMFONIA WIELKIEGO MIASTA reż. Walter Ruttmann + muzyka: 1o.ooo szelek
MUZYKA: Searching For Calm
Wybuchowa mieszanka alternatywy, noise’u i punka. W muzyce tego kwintetu z Sosnowca, melancholia łączy się z niepokojem i agresją, brudne, hałaśliwe riffy z pięknymi harmoniami, a krzyk z melodyjnymi partiami wokalnymi. Twórczość zespołu przypadnie do gustu wszystkim, którzy lubią nieszablonowe pomysły i świeże podejście do muzyki. Obecnie zespół przygotowuje się do wydania drugiej płyty, której produkcja zajął się Pedro Ferreira znany ze współpracy z zespołami takimi jak The Darkness i Therapy?
Searching For Calm od kilku lat podbija polską publiczność, o czym najlepiej świadczą bardzo cieple przyjęte koncerty grupy na najważniejszych rodzimych festiwalach muzyki alternatywnej, z OFF Festiwalem na czele. Rosnącej liczbie fanów zespołu towarzyszą pełne entuzjazmu głosy płynące ze strony prasy:
“Energetyczna piguła pełna zaskakujących rozwiązań brzmieniowych. (…) Post-punk silnie naznaczony eksperymentalnymi
zapędami. Bez zbędnych kompleksów, ale o wielkiej sile rażenia. Przyszły cenny polski towar eksportowy.”
Machina
“Jeśli cenicie poszukujących rockmanów z The Mars Volta, zajrzyjcie na nasze podwórko. Kwintet z Sosnowca miota dźwiękami
nie gorzej niż ich amerykańscy koledzy po fachu, (…) hardcore’owe wrzaski mieszają się tu z punkową motoryką i jazzowymi
pochodami basowymi, a wszystko podane w nienagannym technicznie stylu.”
Dziennik Polska Europa Świat
“Muzyka Searching For Calm wymyka się prostym podziałom. Jest w niej wściekłość i wrzask hardcore’u, ale też połamana
melodyka kojarząca się z jazzem i alternatywą. Łączy się to z ciągotami do eksperymentów, chwytliwymi melodiami i oryginalnym, pełnym mocy głosem Michała.”
Ultramaryna
Michał Maślak – wokal, gitara
Piotr Gruenpeter – bas
Michał Augustyn – gitara
Jakub Basek – bas
Bartosz “Lichy” Licholap – perkusja
www.myspace.com/searchingforcalm
NIEDZIELA: 25.04. godz. 18:00 – Kinoteatr Rialto: ZAKOŃCZENIE FESTIWALU: ROZDANIE NAGRÓD, DYSKUSJA Z JURY, SEANS Z MUZYKĄ NA ŻYWO: MOCNY CZŁOWIEK reż. Henryk Szaro + muzyka: Searching For Calm
KONCERTY W RAMACH AFTER PARTY:
MUZYKA: Piotr Damasiewicz Special Project
Zespół prezentuje muzykę jazzową z wpływami współczesnej awangardy, baroku, muzyki indyjskiej, free jazzu, a także jazzu modalnego opartego na nieregularnych groovach.
Piotr Damasiewicz
Kompozytor, trębacz, pianista, dyrygent, absolwent kierunku jazzowego w Bydgoszczy na specjalizacji prowadzenia zespołów jazzowych. Wcześniej przez 3 lata student dyrygentury chóralnej i zespołów kameralnych w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Absolwent studiów instrumentalnych (trąbka) 1 stopnia Instytutu Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach. Obecnie student studiów 2 stopnia w tym samym instytucie na tej samej specjalności.
Pierwsze poważniejsze doświadczenia kompozytorskie zdobył we współpracy z Akademią Sztuk Pięknych oraz Teatrem Prawdziwym z Bielan gdzie skomponował muzykę do dwóch przedstawień ( “Samason i Dahlila”, “Anioły”). Twórca muzyki do performancu “Manifest”. Jego ostatni autorski projekt- “Hadrony” (utwór napisany na orkiestrę kameralną, kwintet jazzowy, elektronikę, video-art) został nominowany do muzycznej nagrody Wrocławia. Premiera odbyła się w listopadzie 2008 podczas festiwalu “Jazztopad” w sali Filharmonii Wrocławskiej.
Jest laureatem II nagrody w kategorii tematów jazzowych Międzynarodowego Konkursu im. Krzysztofa Komedy.
Ważniejsza współpraca:
- ERASE 4 (Improvised Music Art Society),
- IMP (Internatalional Musical Project) z Jonem Faltem i Maciejem Garbowskim,
- Dynamite Festiwal – Helsinki (wykładowca na międzynarodowym Festiwal Sztuki),
- PSM II ST. Im. Grażyny Bacewicz we Wrocławiu (dyrygent),
- „Jazzplayeseurope” (platforma muzyczna prezentująca kompozytorów – instrumentalistów z sześciu krajów europejskich)
Sukcesywnie prezentuje swoją muzykę w kolejnych projektach:
- Piotr Damasiewicz Quartet,
- Piotr Damasiewicz Ensemble „Power of the Horns”,
- Damas & Trela PROJECT: „first exit”.
Piotr Damasiewicz – trąbka, kontrabas
Nikola Kołodziejczyk - instrumenty klawiszowe
Andrzej Gondek – gitara
Jakub Skowroński – saksofon tenorowy, flet
Mateusz Pliniewicz – skrzypce
Marcin Jadach – kontrabas
Paweł Żejmo – perkusja
W programie utwory Damasiewicza, Kołodziejczyka, Pliniewicza, Dave’a Hollanda.
www.myspace.com/piotrdamasiewicz
Black Point Band
Kapela, która powstała z formacji t’Vean. Ze starego składu w kapeli pozostali Kasza , Bart i Sebastian, reszta rozeszła się w swoje strony. Wiolonczela na której grał Sebastian została zastąpiona gitarą rytmiczną. Za perką zasiadł Harry, jego sposób grania zmienił podejście chłopaków do materiału, a ogólnie ich muzyka zmieniła się na cięższą z wyraźniejszymi partiami gitar. Zespół szybko oswoił się z nowo przybyłym i razem zajęli się przearanżowaniem części starego materiału i tworzeniem nowego ciągle poszukując brakującego basisty. Kilku odwiedziło ich nie skromne progi, lecz nie było to nic stałego i interesującego. Przez pewien okres zagościł u nich jeden. Towarzyszył im na ich pierwszym koncercie oficjalnej już grupy Black Point Band (nazwę popełnił był Harry, który podobno doznał inspiracji siedząc w aucie). Po koncercie nowy basista, stał się byłym basistą kapeli, gdyż doszedł do wniosku, iż to nie jego ścieżka muzyczna. Aż w końcu pojawił się Benek i okazało się, że to właśnie on jest tym zaginionym basistą, którego szukali i tak już zostało. Black Point Band aktualnie zajmuje się nagrywaniem (we własnym zakresie) materiału.
BRUDNE DZIECI SIDA
Brudne Dzieci Sida to zespół podwójnie nietypowy. Po pierwsze, gra w wyjątkowo skromnym, bo… jednoosobowym składzie, po drugie – wykonuje ostrego punk rocka nie na przesterowanych wzmacniaczach, lecz na gitarze akustycznej! Patyczak ze swoim “pudłem” daje więcej czadu niż niejedna kapela w pełnym, elektrycznym składzie, a sztandarowy hit, od którego zaczyna się każdy koncert – “Trzy akordy, darcie mordy” – oddaje istotę jego grania. Proste, ale niezwykle ekspresyjne piosenki z wpadającymi w ucho refrenami oraz komentarze rzucane ze sceny w przerwach na wymianę pękających co chwilę strun – potrafią porwać i rozbawić nawet najbardziej oporną publiczność. Najlepiej widać to na spontanicznych koncertach na Przystanku Woodstock, gdzie regularnie od 1997 roku Patyczak rozwiesza ręcznie malowane plakaty, a następnie wskakuje z gitarą na budkę telefoniczną lub kontener na śmieci, i mimo braku nagłośnienia gromadzi kilkusetosobową (!) publikę – choć wcale nie gorzej wypadł kontrowersyjny występ na dużej scenie w 2005r.
Do Patyczaka przylgnęła etykietka “punkowego barda”; zdarza się też usłyszeć określenie “punkowa poezja śpiewana”. Nie bez powodu – BRUDNE DZIECI SIDA grały nie tylko w undergroundowych klubach czy na plenerowych festiwalach, ale też na takich imprezach jak “Wiosna poetów” w Toruniu, czy – wielokrotnie – “Miasto i poeci” w Warszawie. Teksty Patyczaka docenia i publiczność koncertowa, i środowisko literackie. Jeden z krytyków – Paweł Dunin Wąsowicz, naczelny i wydawca pisma kulturalnego “Lampa”, dostrzegł w jego rymach “wyjątkowe w polskim punk rocku elementy liryki osobistej”, choć od razu trzeba tu dodać, że Patyczak w razie potrzeby nie waha się użyć także mocniejszych sformułowań.
Na swoim koncie ma następujące wydawnictwa: “Trzy akordy darcie mordy” (Oficyna Agrafka, 1997), “Love Kills” (Mami Records, 2000) oraz wydaną wspólnie z legendarnym zespołem Starzy Singers płytę “Starzy Sida” (Oficyna Agrafka 2002), nie licząc utworów, które pojawiały się na rozmaitych składankach. Na wydanej niedawno reedycji “Love Kills” znajduje się pełen przegląd hitów BRUDNYCH DZIECI SIDA w wersjach koncertowych i studyjnych, a także niezwykły bonus: kultowy już kawałek Patyczaka “Lubię laski z małymi cyckami” zagrany i zaśpiewany w duecie z Grabażem (Pidżama Porno, Strachy na Lachy).
Jarek Lipszyc
Polski poeta, dziennikarz i publicysta oraz działacz na rzecz wolnej kultury. Członek zespołu Krytyki Politycznej, prezes Fundacji Nowoczesna Polska.
Twórca niewychodzącego już pisma literackiego Meble, związanego z nurtem neolingwistycznym, którego był jednym z głównych ideologów i przedstawicieli. Współautor Manifestu Neolingwistycznego.
Wydał trzy tomiki: bólion w kostce (Warszawa 1997, Lampa i Iskra Boża), poczytalnia (Warszawa 2000, Lampa i Iskra Boża) i Mnemotechniki (Warszawa 2008, Wydawnictwo Krytyki Politycznej). Ta ostatnia książka jest zbiorem literackich remiksów z artykułów Wikipedii, i udostępniona jest na licencji GFDL, także na Wikiźródłach. Poza tym publikował m.in. w pismach literackich Lampa, Ha!art oraz społeczno-politycznej Krytyce Politycznej.
Wykonywał swoje wiersze z towarzyszeniem specjalnie powołanego w tym celu zespołu Usta, który działał w latach 2002-2006.
